سينماي ما : بعد از ده روز كه پذيرفته شدن فيلم «درباره الي...» در بخش مسابقه جشنواره برلين به «اصغر فرهادي» و عوامل سازنده اين فيلم اعلام شده بود، اين خبر از سوي سايت جشنواره اعلام رسمي شد. به نقل از سايت جشنواره برلين، فيلم "درباره الي..." ساخته جديد "اصغر فرهادي" براي حضور در پنجاه و نهمين دوره جشنواره فيلم برلين انتخاب شد.
بر اين اساس، "درباره الي..." به‌خاطر حضور در برلين، امسال در بخش بين‌الملل جشنواره فيلم فجر به نمايش درمي‌آيد اما مورد داوري قرار نخواهد گرفت. ترانه عليدوستي، گلشيفته فراهاني، شهاب حسيني، مريلا زارعي، ماني حقيقي، پيمان معادي، رعنا آزادي‌ور و احمد مهرانفر در اين پروژه ايفاي نقش كرده‌اند.
فرهادي اين فيلم را بر مبناي فيلمنامه‌اي از خودش جلوي دوربين برده كه داستان آن به روايت او به اين شرح است: سه روز تعطيلي در پيش‌روست و چند خانواده براي تفريح راهي شمال هستند، اما شلوغي‌هاي شمال باعث مي‌شود، محل مناسبي براي اسكان پيدا نكنند. در جمع اين افراد دختر جواني به نام "الي"(ترانه عليدوستي) هم هست كه ...
"درباره الي..." با سرمايه‌گذاري سيد محمود رضوي و موسسه فرهنگي هنري سيماي مهر به تهيه‌كنندگي ‌اصغر فرهادي در اين مؤسسه تهيه و توليد شده است.

ایسنا : فيلم «سفر قندهار» ساخته‌ «محسن مخملباف» در فهرست يكصد فيلم برتر تاريخ سينماي جهان از نگاه هفته‌نامه‌ «تايم» قرار گرفت. هفته‌نامه‌ آمريكايي «تايم» روز گذشته در گزارشي، فهرست يكصد فيلم برتر تاريخ سينما را منتشر كرد كه از سينماي ايران تنها يك نماينده در آن حضور دارد. فيلم «سفر قندهار» محصول سال 2001 به كارگرداني «محسن مخملباف» از نگاه اين نشريه آمريكايي يكي از بهترين فيلم‌هاي سينماي جهان انتخاب شده است. اين فيلم كه فيلم‌نامه آن را نيز «مخملباف» نوشته است، تنها فيلم محصول قرن بيست‌ويكم قاره آسيا است كه در اين فهرست ديده مي‌شود.
«سفر قندهار» تاكنون جوايز سينمايي معتبري در عرصه‌ بين‌المللي كسب كرده است كه مي‌توان به جايزه بزرگ كليساهاي جهان از جشنواره‌ كن (2001)، مدال طلاي فدريكو فليني از يونسكو (2001)، جايزه‌ بهترين فيلم جشنواره‌ «آژاكسو» فرانسه، جايزه‌ فيلم منتخب تماشاگران از جشنواره‌ «سينماي جنوب» فرانسه، جايزه‌ بهترين كارگرداني جشنواره‌ فيلم «آرسنال» ليتواني و جايزه‌ «فيپرشي» جشنواره‌ تسالونيكي يونان در سال 2001 نام برد.
از فيلم‌هاي مطرح فهرست هفته‌نامه‌ تايم مي‌توان به «كازابلانكا» ساخته‌ «مايكل كورتيز» (1942)، «شهروند كين» ساخته‌ «اورسن ولز» (1941)، «هشت‌ونيم» ساخته‌ «فدريكو فليني» (1963)، «پدرخوانده‌» ساخته‌ «فرانسيس فورد كاپولا» (1986)، «خوب، بد، زشت» (1966)، «رفقاي خوب» ساخته‌ «مارتين اسكورسيزي» (1990)، «زندگي شگفت‌انگيز است» ساخته‌ «فرانك كاپرا» (1946)، «پرسونا» ساخته‌ي «اينگمار برگمن» (1966) و «داستانهاي‌ عامه‌پسند» ساخته‌ «گاس ون ‌سانت» (1994) اشاره كرد.
«جويندگان»، «فهرست شيندلر»، «گاو خشمگين»، «راننده‌ تاكسي» و «آواز در باران» ديگر آثار مطرح سينماي جهان هستند كه در فهرست يكصدتايي هفته‌نامه تايم قرار گرفتند.

روزنامه اعتماد : نخستين پوستر رسمي فيلم «مجموعه دروغ ها» اواخر وقت روز جمعه از سوي کمپاني وارنر منتشر شد. در اين پوستر همان طور که پيش از اين از سوي بعضي منابع خبري غير رسمي عنوان مي شد نام گلشيفته فراهاني در فهرست بازيگران فيلم در جاي چهارم و به عنوان نخستين بازيگر زن فيلم به چشم مي خورد. لئوناردو دي کاپريو، راسل کرو و مارک استرانگ بازيگراني هستند که نام شان پيش از فراهاني در پوستر ديده مي شود. اين در حالي است که فيلم «مجموعه دروغ ها» بازيگران زن شناخته شده ديگري چون کرسيه فون هوتن بازيگر فيلم «کتاب سياه» پل ورهوفن هم دارد که در پوستر نامي از آنها به چشم نمي خورد. با انتشار پوستر فيلم «مجموعه دروغ ها» پيش بيني قبلي مبني بر حضور قابل توجه گلشيفته فراهاني در اين فيلم تقويت مي شود. از اخبار جديد ديگر درباره اين فيلم لغو نمايش آن در حاشيه جشنواره ونيز است و به اين ترتيب تا پيش از آغاز نمايش رسمي فيلم از 10 اکتبر (19 مهر) اين فيلم در محل ديگري به نمايش در نخواهد آمد. انتشار خبر حضور گلشيفته فراهاني در اين فيلم طي هفته گذشته با حاشيه هاي فراواني همراه بود.

سینمای ما - زماني که ديگر همانند دهه 70 سينماي ايران در هر جشنواره معتبر و حتي درجه دويي نماينده يي نداشت بسياري اينچنين تحليل کردند که به دليل حاکم بودن نگاه سياسي بر شيوه انتخاب فيلم ها ايران جايگاه دائمي خود را در جشنواره ها از دست داده است اما با تداوم اين جريان و مشاهده رفتارهاي مشابه در جشنواره هاي مختلف اتفاقات وارد فاز ديگري شد و اين بار نگاه ها به سمت مديريتي که فيلمسازي را جهت دهي مي کرد بازگشت. با آغاز حرف و حديث ها در مورد حاضر بودن يا نبودن سينماي ايران در شصت و يکمين دوره جشنواره کن باز هم بحث نگاه سياسي جشنواره ها به ميان آمد و برخي کيفيت پايين فيلم ها را عامل کم توجهي دانستند و تعدادي هم مديريت سينما را مسوول دوري فيلمسازان از نوع آثاري که مورد توجه جشنواره ها است عنوان کردند. اما بالاخره با پذيرفته شدن فيلم فيلمساز جوان ايراني در بخش رقابتي 15 روز کارگردانان هرچند طلسم سه ساله غايب بودن ايران در رقابت هاي کن شکسته شده بود اما اين بار بيش از هر زماني بحث دوري سينماگران از ساخت فيلم هايي مناسب براي حضورهاي موفق بين المللي به ميان آمد. سامان سالور با «ترانه تنهايي تهران» دومين فيلم سينمايي اش پرچم ايران را در کن برمي افراشت و در حالي که در اين دوره از ايران هيچ داوري هم در جشنواره حضور ندارد او تنها پرچمدار ايران تلقي مي شود. در اين شرايط همچنان موضوع مهم سينماي ايران بررسي دلايل کم توجهي ها به توليدات اين سينما در جشنواره ها با توجه به پيشينه نسبتاً چشمگير حضور ايران در کن است.
               
جواني از ايران در کن

جوان ترين سينماگر ايراني که در کن حضور يافته و اتفاقاً جايزه يي هم به دست آورده، همچنان سميرا مخملباف است اما با توجه به سن و سال ايرانياني که به کن راه يافته اند، مي توان سامان سالور را با 31 سال سن در جمع جوان ترين فيلمسازان جاي داد. «ترانه تنهايي تهران» دومين فيلم سينمايي اين کارگردان محسوب مي شود. او پيش از اين با «چند کيلو خرما براي مراسم تدفين» جايزه يوزپلنگ نقره يي جشنواره لوکارنو را به دست آورده بود. «ترانه تنهايي تهران» فيلمي خياباني است که طبق گفته سالور حدود 80 درصد داستان در خيابان هاي تهران روايت مي شود اما نکته قابل توجه در مورد اين فيلم شباهت موقعيت انسان هاي آن به فيلم قبلي اين کارگردان است. او همان طور که در «چند کيلو خرما براي مراسم تدفين» ماجراي دو مردي را گفته بود که در همراهي با يکديگر بعد تازه يي از زندگي را درمي يابند در اين فيلم نيز بستري مشابه را انتخاب کرده است. او در مورد فضا و داستان فيلم خود مي گويد؛ «ترانه تنهايي تهران در مورد مسائل، معضلات و مشکلات تنهايي انسان معاصر امروز در جوامع مدرني همانند تهران است. قصه فيلم مربوط به دو پسرخاله مي شود که يکي از آنها مهندس مخابرات و بيکار است و با مسائل و مشکلات موجود در ابرشهري مثل تهران دست و پنجه نرم مي کند. اين دو که براي امرار معاش نصب ماهواره روي پشت بام ها را انتخاب کرده اند در برخورد با آدم هاي مختلف متوجه نکات تازه يي درباره خود مي شوند.» سالور در عين حال که شباهت هاي اوليه دو فيلمش به هم را مي پذيرد در توضيح آن مي گويد؛ «من دلبسته آدم هاي حاشيه يي و آدم هاي اين گونه بوده ام. اما تفاوت اين فيلم با «چند کيلو خرما براي مراسم تدفين» در اين است که در «ترانه تنهايي تهران» عشق و دلبستگي اين آدم ها در دل جامعه يي امروزي همانند تهران روايت مي شود. آدم هاي «ترانه تنهايي تهران» همان هايي هستند که در دل جامعه 10 ميليون نفري خود احساس دلتنگي و تنهايي مي کنند.»

او با اشاره به اينکه تهران را جزء شخصيت هاي اصلي فيلم خود جاي داده است، مي گويد؛ «50 تا 60 درصد فيلم در شب اتفاق مي افتد و 80 درصد آن نيز در خيابان ها پيش مي رود. از همين رو يکي از شخصيت هاي اصلي فيلم، شهر تهران است.»

سالور با ابراز خوشحالي از اينکه به واسطه اين فيلم جاي خالي سه ساله ايران را در بخش رقابتي کن پر کرده است، مي گويد؛ «با وجود آنکه معتقدم هيچ جشنواره يي آخر دنيا نيست اما بايد پذيرفت که اين جشنواره جزء مهم ترين مراکز و مجامع سينمايي است و در سه سال گذشته همواره جاي خالي توليدات سينماي ايران در رقابت هاي اين جشنواره احساس شده است اما حالا اميدوارم با «ترانه تنهايي تهران» بخشي از اين جاي خالي پر شود و اين حضور افتخاري براي سينماي ايران به همراه داشته باشد.»

او در مورد برخي سختگيري ها که نسبت به فيلم هايي از جنس «چند کيلو خرما براي مراسم تدفين» و «ترانه تنهايي تهران» وجود دارد، مي گويد؛« نسبت به اين نوع سينما اجحاف چندين ساله شده است. کمتر فرصت آن به وجود آمده که اين فيلم ها در داخل ايران به نمايش درآيند و مخاطبان داخلي هم از ديدن آن لذت ببرند. تعداد فيلم هاي مستقلي از اين دست در سال هاي اخير بسيار کم شده است و به واسطه دخالت دادن نظرات سينماداران و پخش کننده ها، اکران نکردن اين فيلم ها و در نهايت انتساب لقب جشنواره يي به اين فيلم ها تعداد آنها را در سال هاي اخير بسيار کاهش داده است.» او ادامه داد؛ «واقعيت اين است که عمر فيلم هايي که به واقع فقط با هدف حضور در جشنواره ها ساخته مي شوند به پايان آمده است. الان حتي جشنواره ها سراغ فيلم هاي باکيفيت، خوش ساخت و داراي غافلگيري و جذابيت مي روند. بنابراين دوره محکوم کردن سينمايي که مورد توجه جشنواره ها است به پايان رسيده. مي توان با حمايت از ساخت فيلم هاي اينچنيني جرياني که رو به افول رفته و سينماي کشورمان را از حضور موفق در عرصه هاي مهم بين المللي باز داشته به مسير اصلي و درست خود بازگرداند.»

سالور در عين حال که اميدوار است فيلمش در کن حضوري قابل توجه داشته باشد مي خواهد سينمايي که او و بسياري از هم نسلانش کار مي کنند، بيش از اينها در داخل کشور مورد توجه واقع شود. او همين بي توجهي ها را دليل عقب ماندن سينماي ايران از شرکت در محافل مطرح سينماي بين الملل مي داند.

گريز از سينماي جشنواره يي

ابوالفضل جليلي سينماگري است که اگر در بهار سال 1380 شبکه دوم سيما تعدادي از فيلم هايش را نشان نمي داد بسياري او را فقط از صحبت هايش در مطبوعات به جا مي آوردند. اين فيلمساز سال هاست بدون آنکه فيلم هايش در داخل کشور رنگ پرده را به خود ببينند همچنان فيلم مي سازد. جليلي دوري مديران از سينمايي که آثار او در گروه آن مي گنجد و صورت گرفتن کمترين حمايت از اين نوع سينما را دليل اصلي کمرنگ شدن حضور سينماي ايران در جشنواره کن مي داند. او در اين زمينه مي گويد؛ «مديران سينماي ما چندان علاقه يي به اينکه برخي از فيلم ها به جشنواره هاي بين المللي راه پيدا کنند و اصلاً حياتي در داخل کشور داشته باشند، ندارند. همين نوع نگاه است که در سال هاي اخير سينماي ما را به سمتي جهت داده است که بخش اعظم توليدات آن را فيلم هاي بازاري تشکيل مي دهد.» او ادامه داد؛« در حالي که يا فيلم هاي بازاري در داخل کشور توليد مي شود يا فقط برخي از فيلمسازان جوان امکان توليد فيلم را در فضاي دلخواه خود به دست مي آورند نمي توان انتظار داشت سينماي ما همانند سال هاي گذشته حضوري موفقيت آميز و چشمگير در عرصه هاي بين المللي داشته باشد. در جشنواره هايي همانند کن فيلم هايي از بهترين فيلمسازان جهان به نمايش درمي آيد و نمي توان انتظار داشت در اين عرصه با اندک بضاعتي که داريم حرف قابل توجهي بزنيم.»

جليلي با تاکيد بر اينکه تئوري بي توجهي عمدي از سوي جشنواره ها به فيلم هاي ايراني را نمي پذيرد، مي گويد؛ «چطور مي توان اين مساله را پذيرفت که ما فيلم هاي خوب و شاخص بسياري مي سازيم اما خارجي ها براي آنکه نمي خواهند سينماي ما مطرح شود به آثارمان بي توجهي مي کنند؟ اين در حالي است که خودمان مي بينيم در اين سال ها به واقع تعداد فيلم هايي که مي توانستند در سطح بين المللي حرفي براي گفتن داشته باشند بسيار پايين آمده است.» او ادامه داد؛ «علاوه بر اينها جشنواره هاي خارجي همواره به دنبال کشف استعدادهايي هستند که بتوانند بگويند خودشان آن را کشف کرده اند. در مورد عباس کيارستمي هم کن موفق به کشف او شد و اين اطمينان را دارم که اگر ما هر تعداد سينماگر خوش فکر مانند کيارستمي داشته باشيم همواره مورد توجه جشنواره ها هستند.»

جليلي تاکيد مي کند که نگاه نامهربانانه برخي از مديران سينمايي به فيلم ها و سينماگراني که حضور هاي موفق در جشنواره ها داشته اند و از سوي ديگر کم انگيزه شدن فيلمسازان اين گروه وضعيت سينماي ايران را در جشنواره هاي مطرح بين المللي متزلزل کرده است.

افتخارات گذشته

اما در مروري بر چگونگي حضور سينماي ايران در جشنواره کن به اتفاقاتي برمي خوريم که نشان مي دهد سياست هاي کن در انتخاب فيلم از سينماي ايران به چه شکل بوده است. اين نکات نشان مي دهد در دوره يي که تعدادي از فيلمسازان ايراني موفقيت هاي قابل توجهي را در عرصه بين المللي به دست آورده بودند، توليدات ديگر سينماگران نيز با اقبال بيشتري روبه رو مي شد. اين شرايط بيش از هر زماني در دوره يي که ايرانيان در کن حضور موفق داشتند به وجود مي آمد.

هرچند نخستين حضور سينماي ايران در کن به سال 1340 و نمايش فيلم «کوروش کبير» ساخته مصطفي فرزانه بازمي گردد و حتي ايران پيش از انقلاب با چندين فيلم ديگر همانند «گاو»، «شهر خاکستري»، «پستچي»، «شازده احتجاب» و «بامداد جدي» ساخته احمد فاروقي قاجار موفق شد جايزه شوراي عالي تکنيک را از اين جشنواره دريافت کند اما بخش عمده يي از حضورهاي افتخارآفرين ايران در کن بين سال هاي 68 تا 79 اتفاق افتاد.

انقلاب اسلامي وقفه يي را در حضور ايران در کن به وجود نياورد. سال 58 «سايه هاي بلند» ساخته بهمن فرمان آرا در اين جشنواره در بخش هفته منتقدين به نمايش درآمد.

ديگر حضورهاي سينماي ايران در جشنواره کن به اين شرح است؛ «چريکه تارا» (بهرام بيضايي) بخش مسابقه نوعي نگاه، «نظم» (سهراب شهيدثالث) بخش مسابقه بخش پانزده روز کارگردان ها، «دفاع از خلق، و افق پويا» بخش مسابقه پانزده روز کارگردان ها، «در کوچه هاي عشق» (خسرو سينايي) بخش مسابقه نوعي نگاه، «زندگي و ديگر هيچ» (عباس کيارستمي) بخش مسابقه نوعي نگاه، «بدوک» (مجيد مجيدي) بخش مسابقه پانزده روز کارگردان ها، «قلب» (سعيد مجاوري) بخش مسابقه کوتاه و سينما هميشه، «آن که خيال بافت و آن که عمل کرد» (مرتضي مميز) بخش سينما هميشه، «گلباران» (علي اکبر صادقي) بخش سينما هميشه، «رخ» (علي اکبر صادقي) بخش سينما هميشه، «مرد و ابر» (پرويز نادري) بخش سينما هميشه، «رنگين کمان» (نفيسه رياحي) بخش سينما هميشه، «بهاري که داشتم» (رضا شبيدي) بخش سينما هميشه، «ابرقدرت ها» (نورالدين زرين کلک) بخش سينما هميشه، «چشم تنگ دنيادار» (نورالدين زرين کلک) بخش سينما هميشه، «زير درختان زيتون» (عباس کيارستمي) بخش مسابقه، «زينت» (ابراهيم مختاري) بخش هفته منتقدان، «نوبت عاشقي» (محسن مخملباف) بخش نوعي نگاه، «بادکنک سفيد» (جعفر پناهي) پانزده روز کارگردان ها، «گبه» (محسن مخملباف) بخش نوعي نگاه، «طعم گيلاس» (عباس کيارستمي) بخش مسابقه، «منهتن از روي شماره» ( امير نادري) بخش نوعي نگاه، «سيب» (سميرا مخملباف) نوعي نگاه، «قصه هاي کيش» (ناصر تقوايي، محسن مخملباف و ابوالفضل جليلي) بخش مسابقه، «دايره» (جعفر پناهي) بخش هفته منتقدان، «تخته سياه» (سميرا مخملباف) بخش مسابقه، «زماني براي مستي اسب ها» (بهمن قبادي) پانزده روز کارگردان ها، «جمعه» (حسن يکتاپناه) نوعي نگاه، «سفر قندهار» (محسن مخملباف) بخش مسابقه، «ABC آفريقا» (عباس کيارستمي) خارج از مسابقه، «نفس عميق»(پرويز شهبازي) در بخش دو هفته كارگردانان، «زير نور ماه» (رضا ميرکريمي) هفته منتقدان، «بيگانه و بومي» (علي محمد قاسمي) هفته منتقدان، «ده» (عباس کيارستمي) بخش مسابقه، «بماني» (داريوش مهرجويي) بخش نوعي نگاه، «آوازهاي سرزمين مادري ام» (بهمن قبادي) نوعي نگاه، «ملاقات شيطان» (رضا پارسا) هفته منتقدان از سوئد، «گيوتين» (بهرام عظيم پور) پانزده روز کارگردان ها، «چت» (شادمهر راستين) پانزده روز کارگردان ها، «طلاي سرخ» (جعفر پناهي) بخش نوعي نگاه، «پنج عصر» (سميرا مخملباف) بخش مسابقه، «خواب تلخ» (محسن اميريوسفي) دو هفته کارگردان ها، «گاوخوني» (بهروز افخمي) دو هفته کارگردان ها، «پنج» (عباس کيارستمي) نوعي نگاه، «ده روي ده» (عباس کيارستمي) بخش جنبي، «جزيره آهني» (محمد رسول اف) بخش دو هفته کارگردان ها، «يک شب» (نيکي کريمي) بخش نوعي نگاه کن.

البته در اين ميان تعدادي از ايرانيان به عنوان داور در کن حضور داشتند که از جمله آنان مي توان به عباس کيارستمي به عنوان رئيس هيات داوران بخش نوعي نگاه و نيکي کريمي داور بخش سينه فونداسيون اشاره کرد.

اما با مروري بر فهرست نمايندگان سينماي ايران در کن اين مساله دريافت مي شود که دقيقاً همزمان با دوره يي که ديگر فيلمسازي براي جشنواره ها به عنوان روشي براي مطرح کردن خود از سوي کارگردانان بود نه عرضه کاري قابل قبول در سينما، ديگر ايران هم نتوانست حرف چنداني در کن براي گفتن داشته باشد. از ميان 16 جايزه ايران که از کن به دست آمده بيشترين و مهم ترين آنها از جمله نخل طلاي کيارستمي، دوربين طلاي پناهي و دوربين طلاي قبادي و يکتاپناه متعلق به همان سال هاي 68 تا 79 هستند؛ دوراني طلايي که حالا سينماگران درصدد هستند با يافتن اشکالات به وجود آمده سينماي ايران را به دوره افتخاراتش بازگردانند.

جوايز ايران در جشنواره کن
1995؛ جايزه دوربين طلا براي فيلم «بادکنک سفيد» ساخته جعفر پناهي

1997 ؛جايزه نخل طلا براي فيلم «طعم گيلاس» ساخته عباس کيارستمي

2000 ؛جايزه فيلم هيات داوران بخش نوعي نگاه به طور مشترک براي فيلم هاي «زماني براي مستي اسب ها» ساخته بهمن قبادي و «جمعه» ساخته حسن يکتاپناه

2005 ؛ جايزه ويژه هيات داوران بخش نوعي نگاه براي فيلم «خواب تلخ» ساخته محسن اميريوسفي

خبرگزاری مهر : شصت و پنجمین جوایز گلدن گلوب که امسال برخلاف همیشه بدون مراسم فرش قرمز و در غیبت ستاره‌ها برگزار شد، تنها 8/5 میلیون نفر بیننده تلویزیونی داشت.
رویترز اعلام کرد این رقم تقریبا یک چهارم تعداد بینندگان تلویزونی مراسم پرزرق و برق سال پیش بود که از شبکه NBC پخش شد و حدودا 20 میلیون تماشاگر داشت. این تعداد حتی از آمار شش میلیون نفر تماشاگر برنامه "جوایز انتخاب منتقدان" نیز کمتر بود که هفته پیش از شبکه CBS روی آنتن رفت.

در نتیجه این تعداد کاهش تماشاگر، شبکه NBC بین 10 تا 15 میلیون دلار درآمدهای حاصل از پخش آگهی‌های تبلیغاتی خود را از دست داد. این آمار بسیار ضعیف نشانه‌ای تهدیدآمیز برای پخش تلویزونی ماه آینده مراسم اسکار است که ادامه اعتصاب نویسندگان و اصرار آنها بر تحریم مراسم می تواند تهدیدی برای آن باشد.

در پی بی‌نتیجه ماندن مذاکرات با انجمن نویسندگان آمریکا و حمایت انجمن بازیگران آمریکا از نویسندگان اعتصاب‌کننده، انجمن مطبوعات خارجی هالیوود HFPA که جوایز گلدن گلوب را اعطاء می‌کند ناچار شد مراسم امسال را تنها در حد یک نشست خبری برگزار کند.

اعتصاب 11500 عضو انجمن نویسندگان آمریکا WGA که 11 هفته از آن می‌گذرد، صنعت سرگرمی آمریکا را با خطر جدی مواجه ساخته است. این انجمن که در اعتراض به کم بودن سهم خود از فروش اینترنتی و فروش در رسانه‌های جدید از روز پنجم نوامبر (14 آبان) دست به اعتصاب زده، اعضا را از همکاری با گلدن گلوب منع کرد.

خبرگزاری فارس : هفته‌نامه آمريكايي "تايم" فهرست بهترين فيلم‌هاي سال 2007 سينماي جهان را اعلام كرد.
هفته‌نامه تايم در شماره جديد خود، فهرست 10 فيلم برتر سال 2007 را به این شکل منتشر كرد:
1 - ‌مايكل كلايتون / با نقش آفريني ‌جورج كلوني
2 - سرزميني براي پيرمردها نيست / ساخته برادران کوئن ‌ با بازی خاوير باردم اسپانيايي، جاش برولين، تامي لي جونز
3 - قبل از آنكه شيطان بداند مرده‌اي / ساخته سيدني لومت و با بازی فيليپ سيمور هافمن
4 - پس از ازدواج / ساخته ‌سوزان بير
5 - ‌كتاب سياه / ساخته پائول ورهوفن
6 - ...
7 - ...
8 - ‌در دره‌ الاه / پل هگيس
9 - خون همه جا را فرا مي‌گيرد / پل توماس اندرسون

خبرگزاری مهر : درام تاریخی بریتانیایی "تاوان" با نامزدی در هفت رشته از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگران گوی سبقت را در شصت و پنجمین دوره مراسم اهداء جایزه گلدن گلوب از سایر رقبا ربود.
خبرگزاری اسوشیتدپرس و پایگاه خبری اسکرین دیلی اعلام کردند تعدادی از چهره‌های سرشناس هالیوود از جمله کوئنتین تارانتینو لحظاتی پیش نامزدهای جوایز گلدن گلاب 2008 را در مراسمی رسمی معرفی کردند که پس از "تاوان" فیلم‌های "جنگ چارلی ویلسن" با پنج و "مایکل کلیتن"، "پیرمردها کشوری ندارند" و "سویینی تاد" با چهار نامزدی قرار دارند.

انجمن مطبوعات خارجی هالیوود هر سال جایزه گلدن گلوب را اعطا می‌کند و فهرست نامزدهای شصت و پنجمین دوره این جایزه که برندگان آن 13 ژانویه 2008 (23 دی‌ماه) در بورلی هیلتن معرفی می‌شوند، به این شرح است:

جایزه سیسیل ب. دمیل:
- استیون اسپیلبرگ

بهترین فیلم درام:
- گانگستر آمریکایی / ریدلی اسکات
- تاوان / جو رایت
- قول‌های شرقی / دیوید کراننبرگ
- مناظره‌کنندگان ماهر / دنزل واشینگتن
- مایکل کلیتن / تونی گیلروی
- پیرمردها کشوری ندارند / ایتن و جوئل کوئن
- خون بپا می‌شود / پل تامس اندرسن

بهترین بازیگر زن درام:
- کیت بلانشت / الیزابت: عصر طلایی
- جولی کریستی / دور از او
- جودی فاستر / شجاع
- آنجلینا جولی / یک قلب توانا
- کایرا نایتلی / تاوان

بهترین بازیگر مرد درام:
- جرج کلونی / مایکل کلیتن
- دانیل دی لوئیس / خون بپا می‌شود
- جیمز مک‌آووی / تاوان
- ویگو مورتنسن / قول‌های شرقی
- دنزل واشینگتن / گانگستر آمریکایی

بهترین فیلم موزیکال یا کمدی:
- سرتاسر جهانپ
- جنگ چارلی ویلسن
- اسپری مو
- جانو
- سویینی تاد

بهترین بازیگر زن موزیکال یا کمدی:
- ایمی آدامز / طلسم‌شده
- نیکی بلانسکی / اسپری مو
- هلنا بونهم کارتر / سویینی تاد
- ماریون کوتیلارد / زندگی به رنگ صورتی
- الن پیج / جانو

بهترین بازیگر مرد موزیکال یا کمدی:
- جانی دپ / سویینی تاد
- رایان گاسلینگ / لارس و دختر واقعی
- تام هنکس / جنگ چارلی ویلسن
- جان رایلی / داستان دیویی کاکس

بهترین فیلم انیمیشن:
- فیلم زنبور
- راتاتویی
- فیلم سیمپسن‌ها

بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان:
- 4 ماه، 3 هفته، 2 روز / رومانی
- زنگ شیرجه و پروانه / فرانسه و آمریکا
- بادبادک‌باز / آمریکا
- هوس، احتیاط / تایوان
- پرسپولیس / فرانسه

بهترین بازیگر زن مکمل:
- کیت بلانشت / من اینجا نیستم
- جولیا رابرتز / جنگ چارلی ویلسن
- سوارس رونان / تاوان
- ایمی رایان / رفته، عزیزم، رفته
- تیلدا سوئینتن / مایکل کلیتن

بهترین بازیگر مرد مکمل:
- کیسی افلک / ترور جسی جیمز به دست رابرت فورد ترسو
- خاویر باردم / پیرمردها کشوری ندارند
- فیلیپ سیمور هافمن / جنگ چارلی ویلسن
- جان تراولتا / اسپری مو
- تام ویلکینسن / مایکل کلیتن

بهترین کارگردان:
- تیم برتن / سویینی تاد
- ایتن و جوئل کوئن / پیرمردها کشوری ندارند
- جولین شنیبل / زنگ شیرجه و پروانه
- ریدلی اسکات / گانگستر آمریکایی
- جو رایت / تاوان

بهترین فیلمنامه‌نویس:
- دایابلو کدی / جانو
- ایتن و جوئل کوئن / پیرمردها کشوری ندارند
- کریستوفر همپتن / تاوان
- رانلد هاروود / زنگ شیرجه و پروانه
- آرون سورکین / جنگ چارلی ویلسن

بهترین آهنگساز:
- مایکل بروک، کاکی کینگ و ادی ودر / درون طبیعت وحشی
- کلینت ایستوود / حرمت از دست رفته
- آلبرتو ایگلسیاس / بادبادک‌باز
- داریو ماریانلی / تاوان
- هوارد شور / قول‌های شرقی

بهترین ترانه:
- عشق سال‌های وبا / موسیقی: شکیرا و آنتونیو پینا، شعر: شکیرا
- حرمت از دست رفته / موسیقی: کلینت ایستوود، شعر: کارول بایر سیگر
- درون طبیعت وحشی / موسیقی و شعر: ادی ودر
- طلسم‌شده / موسیقی و شعر: آلن منکن
- داستان دیویی کاکس / موسیقی و شعر: مارشال کرنشاو، جان سی رایلی،‌ جاد آپاتو

"تاوان" بر اساس رمان برنده جایزه بوکر یان مک‌یوان ساخته شده و داستان آن در سال‌های 1930 روی می‌دهد و درباره نویسنده‌ای تازه‌کار است که دوست خواهر بزرگترش را به گناهی که مرتکب نشده متهم می‌کند. این فیلم اوت گذشته در افتتاحیه جشنواره ونیز به نمایش درآمد.

جوایز گلدن گلوب یکی از مهم‌ترین جوایز سالانه سینمایی آمریکاست و از آن به عنوان پیش‌درآمد جوایز اسکار یاد می‌شود. پارسال در شصت و چهارمین دوره این جوایز، "بابل" الخاندرو گونزالز ایناریتو در بخش بهترین فیلم درام و "دختران رؤیایی" به کارگردانی بیل کاندن در بخش بهترین فیلم موزیکال یا کمدی برنده جایزه شدند.

سینمای ما : عباس كيارستمي، براي اعطاي شير طلايي ويژه به برناردو برتولوچي، كارگردان شهير ايتاليايي راهي ونيز شد. همزمان با هفتادوپنجمين دورهء برگزاري جشنوارهء فيلم ونيز، شير طلايي ويژه به پاس يك عمر فعاليت هنري به برتولوچي اهدا مي‌شود. برتولوچي درخواست كرده اين جايزه را از دستان عباس كيارستمي دريافت كند.
اين هنرمند ايتاليايي علاقه ويژه‌اي به سينماي كيارستمي دارد.
       

پيش از اين ورايتي اعلام كرده بود، اين جايزه كه شير طلايي براي هفتادوپنجمين سال نام دارد، روز هشتم سپتامبر، 177 شهريور) در جريان مراسم اختتاميهء دورهء شصت‌وچهارم به برتولوچي اهدا مي‌شود.
برناردو برتولوچي سال 1940 در شهر پارما به دنيا آمد، در دانشگاه رم ادبيات خواند، اولين رمان خود را با نام Premio Viareggio انتشار داد. سپس با ورود به سينما در چند فيلم دستيار پير پائولو پازوليني، كارگردان سرشناس ايتاليايي بود. در 1988 برندهء اسكار بهترين كارگرداني و فيلمنامهء اقتباسي به آخرين امپراتور تعلق گرفت. آخرين تانگو در پاريس، «دنباله رو»، «1900» و «آسمان سرپناه» از ديگر ساخته‌هاي اوست.
سابقهء حضور برتولوچي در ونيز به سال 1962 و نخستين فيلم بلند او The Grim Reaper بازمي‌گردد كه در «ليدو» به نمايش درآمد. آخرين بار، در سال 2033 فيلم «رويايي‌ها» از اين هنرمند در ونيز نمايش داده شد. برتولوچي در سال 1983 رييس هيات داوران اين جشنواره بود. در مراسم تجليل برتولوچي، نسخهء بازيابي‌شدهء فيلم «استراتژي عنكبوت» ساختهء 1970 و مستندي كه كم‌تر ديده شده به نام La via del petrolio ، توليد 1968 به نمايش درمي‌آيند.
اخيرا اعلام شد برتولوچي با ساخت پروژه‌اي انگليسي‌زبان دربارهء زندگي پرآشوب يك موزيسين و قاتل ايتاليايي قرن شانزدهم، به نام «گسوالدو دا ونوسا» چهار سال پس از «رويايي‌ها» دوباره روي صندلي كارگرداني مي‌نشيند.
ماركو مولر، مدير جشنوارهء ونيز با تحسين آثار برتولوچي به ورايتي گفته بود: «فيلم هاي او در يك زمان هم به ابراز عشق به سينما مي‌مانند و هم يك مانيفست از آرمانشهرهاي آينده كه راهي براي از نو خلق كردن نمونه‌هاي قديمي پيدا مي‌كنند. از اين رو جشنواره براي بازخواني تاريخ خود و انعكاس آن در آينده به برتولوچي احتياج دارد.»